Google+ Followers

Friday, 23 April 2010

μικροφιλμ


"πατα το δεν υπαρχει ψυχη.."ολο το καλοκαιρι, μεσα στο κιτρινο ταξι συνοδηγος εως το ξημερωμα μαζι με τον καλικαντζαρο
ετσι τον φωναζαμε ηταν μικροσκοπικος και διαρκως μεσα στα κολπα "λεγε που μας βλεπεις αποψε"...
οι δρομοι αδειοι αυγουστος τι αλλο...τα ηχεια αναπνεαν μαζι μας γλυστρουσαμε σαν κλεφτες
και μιλαγαμε για τα επομενα σχεδια "δεν εχει διακοπες εδω θα την δουμε πειρατες της νυχτας.."ενω αφηναμε πισω μας τα κοκκινα φαναρια δεν σταματησε
για κανεναν αν και ηταν σε βαρδια,ηταν ακομα μια πορεια χωρις σταματημο..
στην πλατεια παρκαρε σε μια ακρη..πηραμε κατι να δροσιστουμε και καθισαμε
στο συντριβανι..ετσι ωστε να μας βρεχουν τα απονερα..ο ηχος μεθυστικος ..
αναψε τσιγαρο και αρχισε να μου μιλα για τα προβληματα του με το πριν και το μετα,το χαμο του πατερα του "τον εχασα και χαθηκα αδελφε"..και το αγνωστο που απλωνοταν μεσα στην ζωη του"..προς τα που παμε ρε γιαννη...",σταματησε αποτομα για λιγο ...με κοιταξε ειδε πως ενω τον ακουγα ταυτοχρονα ειχα καρφωθει στους αντικατοπτρισμους πανω στην επιφανεια
του νερου..συνεχισε να μου μιλα "τζωνι ξερω πως με ακους ,για λιγο ακομα.."με αυτοματες κινησεις λες και ηταν κανονισμενο
φυγαμε μπηκαμε στο αμαξι και πηραμε πορεια ..προς το κεντρο,συνομιλουσαμε διαρκως"..εχουμε κατι κοινο την ορφανια.. " _ " ... και εναν απειθαρχο εαυτο.."
εκεινος μια κοιταζε το καθρεφτακι και μια χτυπιοταν στο ρυθμο της τεκνο τα παραθυρα ανοιχτα στα φωτα,
μια αισθηση ελευθεριας μια υποψια αλητειας "τουρμπο το οχημα μποι.."
αφου καναμε σβουρες και ευθειες σε διαφορες ταχυτητες και αδειασε οτι ειχε μεσα του ξαναπηγαμε σε κεινο το σημειο..αυτη τη φορα σιωπηλοι μονο το συντριβανι ξεπηδουσε σαν μια αντλια πυροσβεστικης φωλιας να μας κοιτα αορατα ,η μοναξια της πολης ο χρονος που ειχε παψει να μετρα,
δεν βγαλαμε αχνα για ωρες ..ο ουρανος αλλαζε χρωματα ..νιωθαμε κουρασμενοι..ειχαμε μια τελευταια επιθυμια..ετσι χωρις λογια πηραμε το δρομο για την ταρατσα ,αφησαμε το συντριβανι πισω μας
..ηταν κατι σαν τελετουργικο να βλεπουμε το ξημερωμα απτον 7 οροφο καθε πρωινο..απλα κοιτουσαμε εως περα στο βαθος του οριζοντα τις οροφες τα κτιρια ολες τις ζωες τα χιλιαδες βηματα.''.καθε γκριζα αποχρωση..''
εκεινο το καλοκαιρι το κιτρινο μινιδιαστημοπλοιο τα λογια η πλατεια το συντριβανι και ενα ηχειο ναμας δονει διαρκως.-...."φευγω αγορι να σε αφησω να κοιμηθεις ,θα τα πουμε αυριο παλι τρελο ε!!!με ακους!!?..
.. παλι μετακουστικα ...."

ΥΓ o ηλιος απλωνε τα φτερα του σαν στοργικος πατερας η ανασα μου
δεν εφτασε ποτε κοντα σου και ο φιλος χαθηκε στο καπου,καπως μεσα στο δρομο.-
Post a Comment