Monday, 31 May 2010

μικροσκοπικο


ο ηχος σαν μια γροθια υψωνεται μεσα απτο δωματιο
θελεις να φτασεις και αποψε εκεινο το σημειο που βλεπες
απτο παραθυρο διαρκως
το αστερι που τρεμοσβηνε σαν κερι το κρατουσε αορατο χερι
στον μολυβενιο νυχτερινο ουρανο
αποψε μπορεις κλαψεις αν και πλεον δεν σου ειναι αρκετο
ο θυμος σου κοντευει να βγει εξω στους δρομους
θελει να φωναξει ..."δεν εχουμε αλλο χρονο δεν εχουμε αλλο ..."
μα ποιος θα κουσει ποιος θα νοιαστει ολα καταληγουν στην αρχικη τους μορφη
απο εκεινο το σημειο που θελεις να φτασεις
καποτε μου λεγες πως θα τα καταφερεις και θα πεταξεις
να φησεις πισω σου οτι σε κρατουσε κατω στη γη ..
μα πλεον ο χρονος σε αφησε πισω να μαζευεις τα σκορπια σου χρωματα
να μετρας τα λεπτα τις ωρες να υπολογιζεις τα εσοδα σου και ποσα τα εξοδα σου
μακρια πλεον απτην αποστολη σου μακρια πλεον απτην αληθινη ζωη σου..


ακολουθω τον ηχο στην τροχια του γυρω απο αυτη την ζωη
δεν ξερω που οδηγει
μα αν θες ελα και συ μαζι μου .



Thursday, 20 May 2010

η ομιλια της-


καταιγιδα σκεπαζει την πολη
ακουω τον ψιθυρο της πιο εξω
σκεφτομαι ποσο ευκολα προσκολανε
στο αοριστο τιποτα οι περισσοτεροι
αντιγραφουν πλαστες πραγματικοτητες
βολευονται μεσα στις εγωκεντρικες πλασματικοτητες τους
αυτοακυρωνουν τις ανεκμεταλευτες δυνατοτητες τους
μενουν να προσμετρουν τα κρυφα τους δακρυα
το διαστημα της εξαναγκαστικης τους απονευρωσης
ειναι να σαν μην εζησαν ποτε τους
σαν να μην υπηρξαν ποτε τους

ολη τη νυχτα η βροχη θα μας μιλα με αγνωστες λεξεις κωδικες
θα προσπαθησω για αλλη μια φορα να αποκρυπτογραφησω
το μηνυμα της

ειναι το ελαχιστο που μπορω να κανω...

Wednesday, 19 May 2010

ενα -

η παρασταση ελαβε τελος,ολοι οι πρωταγωνιστες ο καθενας με την σειρα του
κανουν χαρακιρι μπροστα στο εμβροντητο κοινο
οι κομπαρσοι αμπαρωνουν τα παραθυρα της ημισκοτεινης αιθουσας
για να μην ισχωρησουν οι ηλιακες ακτινες φωτος η αορατη πνοη ζωης,
ετσι καπως
μοιαζει η χωρα που επιζω
και τωρα ολοι ψαχνουμε την πισω πορτα για να βρουμε
την διεξοδο..
αγαπητο μου κοινο ολοι μαζι θα δουμε το τελος αυτο
γιατι μας ανηκει
οσο και αν να μην το θελουμε η να νομιζουμε
πως ολα θα εξαφανιστουν μενα ακομα αιματηρο ξεσπασμα
οσα κεφαλια και αν κοπουν
η λερναια υδρα του χρηματοοικονομικου πολιτισμου
θα επιβιωνει κοντρα στο πεισμα της ορμης
κοντρα στα ονειρα που ειχαμε παιδια και ολα χαθηκαν μεσα μας
σε αγνωστα δωματια σε αταιριαστους χρονους....

αυτη ειναι μια τελευταια ευκαιρια να γινουμε ολοι μαζι μια γροθια
μια ανασα μια δυναμη μια αναμμενη φωτια

μεσα της θα καουν ολα τους τα συμβολα
αυτη ειναι η ευκαιρια να γινουμε
ο ηλιος στα σκοτεινα μονοπατια για να βαδισουν
τα επομενα παιδια
......τους το χρωσταμε

μενω στο δωματιο μετακουστικα ενα νευμα μου ειναι αρκετο
αρκει να ειναι αληθινο
η αναγκη μου για το διαφορετικο δεν πηγαζει
απτης βιας το σκληρο προσωπο
ακουω την καρδια
την μουσικη στα αυτια
εχω μεσα μου
τον μαγικο συνδυασμο
ο χρονος μετρα αντιστροφα
ο δρομος ειναι αυτος
και ειμαστε ολοι καλεσμενοι οβερ

Saturday, 1 May 2010

εδω

σε ακουγα στην κουζινα μου λεγες πως η ζουγκλα ειναι εδω και πιο περα το ιδιο θα βρω
η καθε αγκαλια στο τελος φευγει μακρια ο ηλιος ξεπροβαλει πισω απτα κτιρια
τα πρωινα μυστικα νωχελικα στο περιπτερο οι φυλλαδες ξερνανε μετρα τρομοκρατικα
ο φοβος και η απαθεια διοχετευονται διαρκως κατακερματισμενος
αστικος ιστος
τις προαλες κοιταζα ενα μικρο κοριτσι εψαχνε
για να βρει λιγη τροφη
απτις σακουλες
το συστημα ειναι νεκρο το συστημα ειναι εδω
ασπλαχνο αιμοβορο φθηνο
μοιραζει τις οδηγιες χρησεως απτο επομενο
δελτιο ειδησεων
μια απειροελαχιστη μορφη ζωης
χαμενος στο αχανες διαστημα
ενα θελω να σου πω
απλωσε το χερι σου σε οποιον το χρειαστει
γινε το συστημα σου γινε η νεα σου ζωη-

ΥΓ-το επομενο παρτι θα το κανουμε ολοι μαζι
μεσα στη βουλη.οβερ-


stardust

η χοανη που τα καταπινει ολα γυρω μου το γκριζο τοπιο
που αντιστεκεται το καθε τομαρι που νοιαζεται
παρα μονον για τον μολυσμενο εαυτον του
ειναι το πεισμα που με κανει να αναζητω την διεξοδο
πιο περα απο εδω
ειναι η φωνη μεσα μου που κρατω
ειναι η μουσικη το επομενο μου συνορο
που μας διαπερνα εσωτερα
αθηνα πολη χωριο ολοι τους εμειναν εδω να σκαβουν
την σαρκα σου για τον χαμενο θυσαυρο ματαια....
καταναλωτες υποπροιοντα δεχομαστε διαταγες
μα ο κυκλος γυρνα αδιακοπα δεν εχει σταματημο ολα σου τα οχι θα γινουν ναι ...το μελλον ειναι ηδη εδω
ειναι το παιδι που κοιτα στον ουρανο το χαμογελο του
οταν το δροσισες με ποτηρι καθαριο νερο
οταν το εθρεψες με ενα πιατο ζεστο φαγητο
οταν ξεπερασεις καθε υπαρξιακο σου εγωισμο
γιαυτο εισαι εδω
ολοι μας δεμενοι κατω απτον ηλιο αυτον
σαν ταστερια απλωμενοι στον απεραντο ουρανο
ολα ειναι εδω και δεν σε περιμενουν.οβερ