Google+ Followers

Tuesday, 29 June 2010

ανθρωπος κουτι


ανθρωποι μεσα σε τοιχους μεσα σε κυβους σε τετραγωνα
ορθογωνια συμπαντα δωματια μεσα σε αλλα πελωρια δωματια
πολυ-δωματια ο ενας πανω αλλος πιο κατω αλλος δεξια αριστερα
διαγωνια αλλος μεσα στο δωματιο μιλα με αλλον μεσα σπτη συσκευη
σε αλλον που ειναι και αυτος μεσα σενα κουτι δωματιο
που εχει παραθυρο τα πρωινα ζηλευει την αυγη τον ηλιο
υψωνεται σαν γιορτη
ενα παιδι στο δαπεδο μετα χρωματιστα του μεσα στον κυβο
της αστικης διαδρομης
ποσο απεχεις απτην αποδραση με καποιο τροπο
να βγεις απτο κουτι
στο σαλονι τους μια τηλεσυσκευη κουτι εχει κεραιες
αναμεταδοτης των λεξεων και των πλασματικων εικονων
αλλοι μεσα σε αλλα κουτια χορευουν κλαινε γελανε
διαρκως συζητανε για τα επομενα ονειρα
για ολα τα παρελκομενα
τα κουτια μεγαλωνουν διαρκως
σου κρυβουν τον ουρανο
εσυ σκεφτεσαι να
αγκαλιασεις τον επομενο ανθρωπο
μετακουστικα μεσα στο κουτι
βραχυπροθεσμος αποδικωποιητης
μιας γεωμετρικης απεικονισης
ολα τα τεχνολογικα επιτευγματα
να σε κρατανε ενημερο και επιπροσθετα
προσαρμοσμενο
στις διαστασεις του κουτιου σου
του δωματιου
πιο εξω του ασφαλτοδρομενου δρομου
πιο περα ισως καποιος να βρει το σθενος
και την ψυχη να γκρεμισει το δικο του κουτι
να παρει ολα του τα φτερα
και να
εξαφανιστει για να σωθει



μικρη προσευχη


ποσα να χωρεσουν
σε μια στιγμη
μικρη ζωη
πως εφθασα εως εδω
μονον εγω το ξερω
τοσα χιλιομετρα βαδισα
με ποσες βροχες ξεδιψασα
πια τα ματια που δακρυσαν
τα χερια που παλεψαν
με την μοιρα
θραυσματα χρονου
αγνωστα δωματια
αναρωτιμαι προς
τα που πεταω
οταν ακουω την μουσικη
αν κυλαω
μαζι
μετην αορατη ροη
αν ειναι αμαρτημα
να ειμαι ερωτευμενος
με οτι αναπνεει
με το καθε τι


ακουω την φωνη εντος μου
να εισαι εκει
κανε οτι μπορεις
κρατα σφιχτα την υπομονη

φιλα μου το παιδι..





Sunday, 27 June 2010

η αρχικη σου μορφη


περπατησα αποτην μια ακρη της πολης
στην αλλη
μενα διαβητη χαραζα την πορεια
στους ομοκεντρους κυκλους στα αδεια σωματα
διαβαζα τους αριθμους σαν κρυμμενους οιωνους
συλλαβισα ψιθυριστα τις λεξεις που μαζι ειχαμε διαλεξει
συναντησα ηλιους και φεγγαρια
περιπλανηθηκα σε σκοτεινα μονοπατια
ανθρωποι εφυγαν και δεν ξαναρθαν
αφησαν πισω τους μισοτελειωμενες ιστοριες
προσωπικες αλχημειες αορατες συνομιλιες
βλεπω
τα παιδια με τα μικροσκοπικα χερια
καιτα πελωρια ματια πως χαμογελανε στην ζωη
πως σε κοιτανε χωρις ντροπη δεν εχουν τιποτα να σου κρυψουν δεν σε μισουνε
σκεφτομαι πως θαρθει η στιγμη που θα μεταλαχθουνε
και θα τα διδαξουν
πως να σε αδικουν πως να σε εκδικηθουν
πως να σε φθονουν τιποτα ανθρωπινο να μην σεβαστουν..
ποσες ευκαιριες χρειαζεσαι για να νιωσεις μεσα σου την αρχικη σου μορφη?
ποσες ζωες ακομα για να φτασεις στην τελιοτερη σου εκδοχη?
ποτε θα απλωσεις το χερι σου
μαζι να προστατεψουμε το παιδι
μετα πελωρια ματια
μας
κοιτανε
σαν ευλογια
σαν θεικη προσταγη...



Thursday, 17 June 2010

πυροχωμα-


κοιτας πισω σου και ολα απομακρυνονται απλωνεις τα δαχτυλα να φτασεις
οτι σε φθειρε να νιωσεις την ανασα των πρωινων μεσα στο δωματιο
να αγκαλιασεις ξανα εκεινο το παιδι που
αγαπουσε το αυριο
κοιτας πισω πλεον σαν αγνωστος καποιος αλλος που σου εμοιαζε τοσο πολυ
ενω || διαρκως εξαπλωνεσαι || προς το επομενο σου συνορο
ολοι μας πισω απο τοιχους γυαλινες οθονες ψηφιακες εικονες κωδικοποιημενους κανονες
εφαρμοζουμε μεσα σε καλουπια υπομονης καθε μας προσμονη καθε μας γιατι
απλα βαδιζουμε προς τα καπου μονολογωντας αλλοτε κοιταζοντας ψηλα
ψαχνοντας την απαντηση και αλλοτε τυφλοι ψαχνουμε ενα χερι
να πιασουμε να σπασουμε το φραγμα της σιωπης
που μενει εντος μας|| μενει ολοδικομας || κανεις δεν θα σε ρωτησει
αν πονας αν νιωθεις μεσασου το κενο αν εισαι αυτος που λες
η ενα ακομα πελωριο αστρο που σβηνει σενα αργο ρυθμο ||
κανεις δεν θα σου πει πως να γκεμισεις ολα τους τα καστρα
κανεις δεν θα σου πει πως οι καρδιες μας χτυπουν στον ιδιο χρονο στο ιδιο σωμα ||
φτιαγμενος απο χωμα και πνοη επαγρυπνω περιμενοντας την στιγμη
που θα ειμαστε ολοι μαζι || σαν ενα θαυμα.