Google+ Followers

Thursday, 17 June 2010

πυροχωμα-


κοιτας πισω σου και ολα απομακρυνονται απλωνεις τα δαχτυλα να φτασεις
οτι σε φθειρε να νιωσεις την ανασα των πρωινων μεσα στο δωματιο
να αγκαλιασεις ξανα εκεινο το παιδι που
αγαπουσε το αυριο
κοιτας πισω πλεον σαν αγνωστος καποιος αλλος που σου εμοιαζε τοσο πολυ
ενω || διαρκως εξαπλωνεσαι || προς το επομενο σου συνορο
ολοι μας πισω απο τοιχους γυαλινες οθονες ψηφιακες εικονες κωδικοποιημενους κανονες
εφαρμοζουμε μεσα σε καλουπια υπομονης καθε μας προσμονη καθε μας γιατι
απλα βαδιζουμε προς τα καπου μονολογωντας αλλοτε κοιταζοντας ψηλα
ψαχνοντας την απαντηση και αλλοτε τυφλοι ψαχνουμε ενα χερι
να πιασουμε να σπασουμε το φραγμα της σιωπης
που μενει εντος μας|| μενει ολοδικομας || κανεις δεν θα σε ρωτησει
αν πονας αν νιωθεις μεσασου το κενο αν εισαι αυτος που λες
η ενα ακομα πελωριο αστρο που σβηνει σενα αργο ρυθμο ||
κανεις δεν θα σου πει πως να γκεμισεις ολα τους τα καστρα
κανεις δεν θα σου πει πως οι καρδιες μας χτυπουν στον ιδιο χρονο στο ιδιο σωμα ||
φτιαγμενος απο χωμα και πνοη επαγρυπνω περιμενοντας την στιγμη
που θα ειμαστε ολοι μαζι || σαν ενα θαυμα.
Post a Comment