Wednesday, 22 September 2010

χωματινος


μερες νυχτες αριθμοι
πες μου αν βλεπεις
αν ακους την σιωπη
το γκριζο χρωμα του φθινοπωρου
απλωνεται στον αμιλητο ουρανο
αυτη η ορφανη πορεια
δεν υπαρχουν λεξεις πλεον δεν υπαρχουν
ολα εχουν αποκτησει ενα βαθυτερο νοημα
μεσα μου
δεν βρεθηκαμε εδω τυχαια
μπορεις να ακουσεις τον ηχο των αστεριων την κινηση των πλανητων
να νιωσεις τον αερα που περνα απο κοντα σου
πιστευεις πως θες να σωθεις
ετσι λες ..
με ποιον μοιραστηκες την μοναξια σου

παλι με μισολογα ..


παλι με ψεμματα
ορθωσες το αναστημα σου και μιλαγες για ολα τα επιτευγματα σου

εχεις κλειδωθει μεσα στον σκοτεινο εγωισμο σου
ολα φιλτραρονται απτον χωματινο εαυτο σου
δεν ειναι τιποτα δικο σου τιποτα ανθρωπινο σου θλιβερη η καθε σου πτυχη σπουδασες την αναιδεια και εκπληρωνεις καθε σου επαγγελματικη διδαχη

εχεις παραιτηθει απο καθε σου φυσικη ροπη...
εισε ακομα μια κληση απτην τηλεφωνικη σου γραμμη

συνεχισε να παραμιλας αυτο μονο μπορεις
να λες οτι θες να αλλαξεις τον κοσμο που επιζεις
πως θες να ζησεις τον πιο μεγαλο ερωτα
να τρως και να πινεις διαρκως
ενω καποιος αλλος ειναι νηστικος διψασμενος φτωχος

η αγαπη σου ειναι ενας ακομα ψευδεπιγραφος χρησμος

δεν υπαρχεις δεν ακους τιποτα πια δεν βλεπεις τιποτα επιλεγεις την βια για να εκφραστεις ..

συνεχισε να μην ζεις να μην διαρκεις

.αυτο σου ανηκει
αυτο σου αξιζει
.
αυτο εισαι.

Saturday, 4 September 2010

εννια


πισω απτο βουνο ενα κατακοκκινο αστρο βαθυ
μια καρδια μπορει ραγισει
σαν ενα κομματι γυαλι
μια αγκαλια μπορει να σου υποσχεθει ακομα μια ζωη
ενας δρομος που κανεις δεν ξερει που οδηγει
ισως να ρθει και η βροχη να μας πει καποια απτα μυστικα της
να περιμενουμε την καθε επομενη στιγμη σαν μια αποκαλυψη
μια ζωη μια ανασα σιωπη

ακομα ψαχνω να βρω το νοημα που βγαζουν οι λεξεις που γινονται αποστασεις
πως γιναμε ολοι μας τοσο ξενοι
τοσο μονοι
τοσο εγωιστες
μιλαμε μεταξυμας
αλλα κανεις μας δεν καταλαβαινει κανεναν μας
αγνωστοι καιροι και ακομα πιο αγνωστοι ανθρωποι



και δω
αποενα αγνωστο φιλοξενο μπαλκονι
ακουω την θαλασσα σαν τελευταια φορα
να μου μιλα σε μια ακατανοητη ομιλια
βλεπω τα κυματα να απλωνουν τα δαχτυλα τους στην ακτη
νιωθω πως ζω μια μοναδικη στιγμη
δεν θελω να κοιταω πιο περα
δεν θελω να κοιταω πισω
μονο εδω να με
απροσαρμοστος
μικροοργανισμος

εστω .