Saturday, 4 September 2010

εννια


πισω απτο βουνο ενα κατακοκκινο αστρο βαθυ
μια καρδια μπορει ραγισει
σαν ενα κομματι γυαλι
μια αγκαλια μπορει να σου υποσχεθει ακομα μια ζωη
ενας δρομος που κανεις δεν ξερει που οδηγει
ισως να ρθει και η βροχη να μας πει καποια απτα μυστικα της
να περιμενουμε την καθε επομενη στιγμη σαν μια αποκαλυψη
μια ζωη μια ανασα σιωπη

ακομα ψαχνω να βρω το νοημα που βγαζουν οι λεξεις που γινονται αποστασεις
πως γιναμε ολοι μας τοσο ξενοι
τοσο μονοι
τοσο εγωιστες
μιλαμε μεταξυμας
αλλα κανεις μας δεν καταλαβαινει κανεναν μας
αγνωστοι καιροι και ακομα πιο αγνωστοι ανθρωποι



και δω
αποενα αγνωστο φιλοξενο μπαλκονι
ακουω την θαλασσα σαν τελευταια φορα
να μου μιλα σε μια ακατανοητη ομιλια
βλεπω τα κυματα να απλωνουν τα δαχτυλα τους στην ακτη
νιωθω πως ζω μια μοναδικη στιγμη
δεν θελω να κοιταω πιο περα
δεν θελω να κοιταω πισω
μονο εδω να με
απροσαρμοστος
μικροοργανισμος

εστω .



Post a Comment