Thursday, 20 May 2010

η ομιλια της-


καταιγιδα σκεπαζει την πολη
ακουω τον ψιθυρο της πιο εξω
σκεφτομαι ποσο ευκολα προσκολανε
στο αοριστο τιποτα οι περισσοτεροι
αντιγραφουν πλαστες πραγματικοτητες
βολευονται μεσα στις εγωκεντρικες πλασματικοτητες τους
αυτοακυρωνουν τις ανεκμεταλευτες δυνατοτητες τους
μενουν να προσμετρουν τα κρυφα τους δακρυα
το διαστημα της εξαναγκαστικης τους απονευρωσης
ειναι να σαν μην εζησαν ποτε τους
σαν να μην υπηρξαν ποτε τους

ολη τη νυχτα η βροχη θα μας μιλα με αγνωστες λεξεις κωδικες
θα προσπαθησω για αλλη μια φορα να αποκρυπτογραφησω
το μηνυμα της

ειναι το ελαχιστο που μπορω να κανω...