Sunday, 27 June 2010

η αρχικη σου μορφη


περπατησα αποτην μια ακρη της πολης
στην αλλη
μενα διαβητη χαραζα την πορεια
στους ομοκεντρους κυκλους στα αδεια σωματα
διαβαζα τους αριθμους σαν κρυμμενους οιωνους
συλλαβισα ψιθυριστα τις λεξεις που μαζι ειχαμε διαλεξει
συναντησα ηλιους και φεγγαρια
περιπλανηθηκα σε σκοτεινα μονοπατια
ανθρωποι εφυγαν και δεν ξαναρθαν
αφησαν πισω τους μισοτελειωμενες ιστοριες
προσωπικες αλχημειες αορατες συνομιλιες
βλεπω
τα παιδια με τα μικροσκοπικα χερια
καιτα πελωρια ματια πως χαμογελανε στην ζωη
πως σε κοιτανε χωρις ντροπη δεν εχουν τιποτα να σου κρυψουν δεν σε μισουνε
σκεφτομαι πως θαρθει η στιγμη που θα μεταλαχθουνε
και θα τα διδαξουν
πως να σε αδικουν πως να σε εκδικηθουν
πως να σε φθονουν τιποτα ανθρωπινο να μην σεβαστουν..
ποσες ευκαιριες χρειαζεσαι για να νιωσεις μεσα σου την αρχικη σου μορφη?
ποσες ζωες ακομα για να φτασεις στην τελιοτερη σου εκδοχη?
ποτε θα απλωσεις το χερι σου
μαζι να προστατεψουμε το παιδι
μετα πελωρια ματια
μας
κοιτανε
σαν ευλογια
σαν θεικη προσταγη...