Wednesday, 3 November 2010

απομακρυνσου.


μακρια απτο εργοστασιο των ψυχων
απτα πρωτοσελιδα των περιπτερων
σενα παραθυρο που κοιταζει στον ουρανο
διαρκως αλλαζει χρωματα και συνθεσεις
στο μετεωρο σκηνικο
μακρια απτο πολυβουο κεντρο της παραιτησης
εκει που αστραφτουν τα ματια τους
εκει που πληγωνουν τα χερια τους
ολα μενουν πισω απτα στοματα σιωπηλα
κρυμμενα λογια δειλα
μενουν ξεχασμενα
εκει που κανεις πλεον δεν αναζητει την φυγη
μενει να γλυφει την καθε του πληγη
μακρια απο αυτο που με κρατουσε στο εδαφος
και με αποροφουσε στο υπεδαφος
σαν κινουμενη αμμος

εδω εχω το παλομενο ηχειο
της αναπνοης

μακρια
απτο εκωφαντικο θορυβο
των τροχων

μαζεψε οτι σου εχει απομεινει και σενα
και φυγε μην το σκεφτεσαι

καντο για την ζωη σου.οβερ.